Omschrijving
De Evangelisch-Baptistische Kerk van La Spezia is de protestantse kerk aan de Via Milano, in het centrum: een slank gebouw met neogotische versieringen en mogelijk de oudste baptistenkerk van Italië, met een geschiedenis die verweven is met het ontstaan van het moderne La Spezia.
Het gebouw valt op door zijn sterke verticale werking en door de versieringen die putten uit gotiek en renaissance, naar de historiserende smaak van de negentiende eeuw. Augusto Magli verzorgde de decoratie, en het complex brengt onder één dak de kerk, enkele woningen en een school samen.
Die school heeft diepe wortels. Het begon allemaal in 1866 met een Engelsman, Edward Clarke, en zijn zus, die scholen en weeshuizen openden voor de jongens en meisjes van een stad die zienderogen groeide.
Hun bijdrage aan het onderwijs en het religieuze leven van de stad was aanzienlijk, en de kerk was er de vrucht van: ze werd in 1870 ingewijd, amper vier jaar later.
Het waren de jaren van het nieuwe Arsenaal: de oude stadsmuren vielen om plaats te maken voor de arbeiderswijk Umbertino, de spoorlijn naar Genua werd voltooid en er kwamen veel migranten op zoek naar werk. Maar het leven was zwaar, met ongezonde woningen, weinig voorzieningen en epidemieën zoals cholera.
Achter Clarkes inzet zat ook grote politiek. Britten en Amerikanen keken met sympathie naar het Italië van het Risorgimento en de nieuwe eenheid, en naast politieke redenen waren er religieuze: de inwoners van La Spezia dichter bij het protestantisme brengen.
Onder het fascisme verzwakte het werk tot het stilviel, en het meisjesweeshuis werd verkocht: het is het gebouw van de kliniek Alma Mater. Na de oorlog pakte een andere Engelse zendeling, Arrigo Alberto Pullen, het werk weer op in de Golf der Dichters, altijd geliefd bij Engelse reizigers.
De gemeente is nog altijd levendig en trouw aan Clarkes principes, al zijn de uitdagingen veranderd: nieuwe immigratie, de opvang van vluchtelingen en de dialoog tussen religies.
Het gebouw valt op door zijn sterke verticale werking en door de versieringen die putten uit gotiek en renaissance, naar de historiserende smaak van de negentiende eeuw. Augusto Magli verzorgde de decoratie, en het complex brengt onder één dak de kerk, enkele woningen en een school samen.
Die school heeft diepe wortels. Het begon allemaal in 1866 met een Engelsman, Edward Clarke, en zijn zus, die scholen en weeshuizen openden voor de jongens en meisjes van een stad die zienderogen groeide.
Hun bijdrage aan het onderwijs en het religieuze leven van de stad was aanzienlijk, en de kerk was er de vrucht van: ze werd in 1870 ingewijd, amper vier jaar later.
Het waren de jaren van het nieuwe Arsenaal: de oude stadsmuren vielen om plaats te maken voor de arbeiderswijk Umbertino, de spoorlijn naar Genua werd voltooid en er kwamen veel migranten op zoek naar werk. Maar het leven was zwaar, met ongezonde woningen, weinig voorzieningen en epidemieën zoals cholera.
Achter Clarkes inzet zat ook grote politiek. Britten en Amerikanen keken met sympathie naar het Italië van het Risorgimento en de nieuwe eenheid, en naast politieke redenen waren er religieuze: de inwoners van La Spezia dichter bij het protestantisme brengen.
Onder het fascisme verzwakte het werk tot het stilviel, en het meisjesweeshuis werd verkocht: het is het gebouw van de kliniek Alma Mater. Na de oorlog pakte een andere Engelse zendeling, Arrigo Alberto Pullen, het werk weer op in de Golf der Dichters, altijd geliefd bij Engelse reizigers.
De gemeente is nog altijd levendig en trouw aan Clarkes principes, al zijn de uitdagingen veranderd: nieuwe immigratie, de opvang van vluchtelingen en de dialoog tussen religies.