Opis
Arsenale militare marittimo w La Spezii to wielka baza Marynarki Wojennej w samym sercu miasta, obszar prawie 90 hektarów między starówką a zatoką. To teren wojskowy, ale to on stworzył współczesną La Spezię, a obok głównego wejścia mieści się muzeum poświęcone Marynarce.
W 1861 roku La Spezia liczyła około 15 000 mieszkańców. Pod koniec XIX wieku było ich 70 000. Wszystko zmienił ogromny plac budowy, uznawany za jedno z dwóch największych dzieł inżynierii morskiej stulecia, obok Kanału Sueskiego.
Pierwszy marzył o nim Napoleon, który razem z architektem Andreą Tagliafichim wyobrażał sobie miasto-arsenał na 12 000 mieszkańców. Projekt pozostał na papierze. Wrócił do niego w 1857 roku Cavour, który znalazł pieniądze i powierzył prace oficerowi saperów Domenicowi Chiodo.
Budowa pochłonęła pół miasta. Zniknęła prawie cała średniowieczna zabudowa murów i kilka starych kościołów, wioska San Vito została zrównana z ziemią, a wraz z nowym kanałem prawie całkowicie zniknęły sprugole, źródła tryskające na równinie.
Podczas prac odkryto pozostałości rzymskie i wczesnośredniowieczne, dziś wystawione w muzeum miejskim, w zamku San Giorgio. Prace rozpoczęły się w 1862 roku. 28 sierpnia 1869 roku Chiodo otworzył arsenał, jeszcze niedokończony, zalewając świeżo wykopane baseny.
Wokół powstały aleje, takie jak viale Italia i viale Garibaldi, nowe dzielnice dla robotników, Ogrody Publiczne, port handlowy i nowe fabryki. Aby chronić arsenał i miasto, rozbudowano system fortów na grzbietach wokół zatoki i zbudowano falochron.
Wewnątrz biegnie około 13 kilometrów dróg i ponad siedem kilometrów nabrzeży. Są dwa wewnętrzne doki, pięć suchych doków i dziesiątki budynków, które były warsztatami i koszarami. Bramy są różne, od Porta Marola od zachodu po główną Porta od wschodu.
W czasie drugiej wojny światowej, z powodu strategicznego znaczenia, był bombardowany tak, że prawie go zniszczono. Ale dzięki bardzo szybkim pracom wrócił do działania już po wojnie i przez całą zimną wojnę pozostawał siedzibą I dywizji floty.
Aby zbliżyć się do tej historii, jest Museo tecnico navale, obok głównego wejścia, założone, by podtrzymywać tradycje żeglarskie. Gromadzi ponad 150 modeli statków i łodzi, około 2500 medali, 6500 pamiątek, 2000 dokumentów i 5000 tomów.
Koniecznie zobacz
• Museo tecnico navale.
• Modele statków.
• Widok z góry, ze wzgórz na zachód od zatoki.
Czy wiesz, że…?
• Wnętrze arsenału widać z pobliskich domów i z gór po zachodniej stronie zatoki.
• Rzymskie i wczesnośredniowieczne pozostałości znalezione podczas wykopów są w muzeum miejskim, w zamku San Giorgio.
W 1861 roku La Spezia liczyła około 15 000 mieszkańców. Pod koniec XIX wieku było ich 70 000. Wszystko zmienił ogromny plac budowy, uznawany za jedno z dwóch największych dzieł inżynierii morskiej stulecia, obok Kanału Sueskiego.
Pierwszy marzył o nim Napoleon, który razem z architektem Andreą Tagliafichim wyobrażał sobie miasto-arsenał na 12 000 mieszkańców. Projekt pozostał na papierze. Wrócił do niego w 1857 roku Cavour, który znalazł pieniądze i powierzył prace oficerowi saperów Domenicowi Chiodo.
Budowa pochłonęła pół miasta. Zniknęła prawie cała średniowieczna zabudowa murów i kilka starych kościołów, wioska San Vito została zrównana z ziemią, a wraz z nowym kanałem prawie całkowicie zniknęły sprugole, źródła tryskające na równinie.
Podczas prac odkryto pozostałości rzymskie i wczesnośredniowieczne, dziś wystawione w muzeum miejskim, w zamku San Giorgio. Prace rozpoczęły się w 1862 roku. 28 sierpnia 1869 roku Chiodo otworzył arsenał, jeszcze niedokończony, zalewając świeżo wykopane baseny.
Wokół powstały aleje, takie jak viale Italia i viale Garibaldi, nowe dzielnice dla robotników, Ogrody Publiczne, port handlowy i nowe fabryki. Aby chronić arsenał i miasto, rozbudowano system fortów na grzbietach wokół zatoki i zbudowano falochron.
Wewnątrz biegnie około 13 kilometrów dróg i ponad siedem kilometrów nabrzeży. Są dwa wewnętrzne doki, pięć suchych doków i dziesiątki budynków, które były warsztatami i koszarami. Bramy są różne, od Porta Marola od zachodu po główną Porta od wschodu.
W czasie drugiej wojny światowej, z powodu strategicznego znaczenia, był bombardowany tak, że prawie go zniszczono. Ale dzięki bardzo szybkim pracom wrócił do działania już po wojnie i przez całą zimną wojnę pozostawał siedzibą I dywizji floty.
Aby zbliżyć się do tej historii, jest Museo tecnico navale, obok głównego wejścia, założone, by podtrzymywać tradycje żeglarskie. Gromadzi ponad 150 modeli statków i łodzi, około 2500 medali, 6500 pamiątek, 2000 dokumentów i 5000 tomów.
Koniecznie zobacz
• Museo tecnico navale.
• Modele statków.
• Widok z góry, ze wzgórz na zachód od zatoki.
Czy wiesz, że…?
• Wnętrze arsenału widać z pobliskich domów i z gór po zachodniej stronie zatoki.
• Rzymskie i wczesnośredniowieczne pozostałości znalezione podczas wykopów są w muzeum miejskim, w zamku San Giorgio.