Opis
Kościół Matki Bożej Uzdrowienia Chorych, zwany też Madonna della Scorza, to sanktuarium dzielnicy Umbertino przy piazza Brin w La Spezii. Rozpoznasz go po dwóch dzwonnicach z neobarokowymi kopułkami.
Kościół budowano od 1887 roku dla nowej robotniczej dzielnicy Umberto I według projektu architekta Maurizia Dufoura. Otwarto go dla wiernych w 1900 roku, a konsekrowano w 1910 roku, lecz dzwonnice ukończono dopiero w 1912 roku.
W środku jest jedna sklepiona nawa z emporami po bokach prezbiterium. Barokowy marmurowy ołtarz główny pochodzi z 1771 roku: jest starszy niż kościół, w którym stoi.
Nad ołtarzem, około jedenastu metrów nad ziemią, cztery kolumny z żółtego marmuru weroneńskiego obramowują tron Madonny Uzdrowienia, obrazu czczonego przez wiernych. Autor i pochodzenie są nieznane; wydaje się dziełem z XVI wieku.
W 1925 roku obraz ozdobiono złotymi diademami, wykonanymi z przetopionej biżuterii i ozdób podarowanych przez parafian. W tym samym roku poświęcono organy Tamburiniego na chórze nad wejściem, odrestaurowane w 1991 roku przez tę samą firmę, która je zbudowała.
W prawej nawie wisi obraz genueńczyka Giovanniego Andrei De Ferrariego z Marią jako dzieckiem oraz świętymi Anną i Joachimem. W lewej uderza Chrystus złożony do grobu, dramatyczna rzeźba w drewnie Carla Giovannoniego z La Spezii, z 1965 roku. Przy wejściu kropielnica wciąż nosi ślady poważnego aktu wandalizmu z 1907 roku.
Nazwa i kult pochodzą z innego kościoła: dawnego oratorium Madonna della Scorza, obok XVI-wiecznego klasztoru, w miejscu, gdzie dziś biegnie viale Ferrari. Zburzono je, gdy stację kolejową przeniesiono z Valdellory w obecne miejsce.
Z tamtego oratorium zostało tylko kilka kolumn, użytych ponownie w budynku dawnego Hotelu Terminus, wzniesionym w latach 1906–1908 przez architekta Zanazza.
Przed kościołem, na piazza Brin, stoi Fontana delle Voci Mirka Basaldelli z 1956 roku.
Kościół budowano od 1887 roku dla nowej robotniczej dzielnicy Umberto I według projektu architekta Maurizia Dufoura. Otwarto go dla wiernych w 1900 roku, a konsekrowano w 1910 roku, lecz dzwonnice ukończono dopiero w 1912 roku.
W środku jest jedna sklepiona nawa z emporami po bokach prezbiterium. Barokowy marmurowy ołtarz główny pochodzi z 1771 roku: jest starszy niż kościół, w którym stoi.
Nad ołtarzem, około jedenastu metrów nad ziemią, cztery kolumny z żółtego marmuru weroneńskiego obramowują tron Madonny Uzdrowienia, obrazu czczonego przez wiernych. Autor i pochodzenie są nieznane; wydaje się dziełem z XVI wieku.
W 1925 roku obraz ozdobiono złotymi diademami, wykonanymi z przetopionej biżuterii i ozdób podarowanych przez parafian. W tym samym roku poświęcono organy Tamburiniego na chórze nad wejściem, odrestaurowane w 1991 roku przez tę samą firmę, która je zbudowała.
W prawej nawie wisi obraz genueńczyka Giovanniego Andrei De Ferrariego z Marią jako dzieckiem oraz świętymi Anną i Joachimem. W lewej uderza Chrystus złożony do grobu, dramatyczna rzeźba w drewnie Carla Giovannoniego z La Spezii, z 1965 roku. Przy wejściu kropielnica wciąż nosi ślady poważnego aktu wandalizmu z 1907 roku.
Nazwa i kult pochodzą z innego kościoła: dawnego oratorium Madonna della Scorza, obok XVI-wiecznego klasztoru, w miejscu, gdzie dziś biegnie viale Ferrari. Zburzono je, gdy stację kolejową przeniesiono z Valdellory w obecne miejsce.
Z tamtego oratorium zostało tylko kilka kolumn, użytych ponownie w budynku dawnego Hotelu Terminus, wzniesionym w latach 1906–1908 przez architekta Zanazza.
Przed kościołem, na piazza Brin, stoi Fontana delle Voci Mirka Basaldelli z 1956 roku.