Opis
Kościół San Venerio in Migliarina, dawna fara zatoki, to mały romański kościół z kamienia w dzielnicy Pieve w La Spezii. To jedna z najstarszych budowli nad zatoką, wzniesiona w miejscu zamieszkanym od ponad 2500 lat.
Dwuspadowa fasada z piaskowca jest bardzo prosta: jeden łukowy portal, gotyckie biforium z kolumienką o liściastym kapitelu, a wyżej krzyż wycięty w kamieniu. Żaden z tych trzech elementów nie leży w jednej osi z pozostałymi.
W środku jest jedna nawa z dwiema kamiennymi absydami różnej wielkości, oświetlonymi wąskimi okienkami. Na ścianach zachowały się ślady dawnych fresków, a wyżej barokowe freski poświęcone świętemu Weneriuszowi.
Przez klapę w prezbiterium schodzi się do wykopalisk: rzymskiego muru i wczesnośredniowiecznego grobu. Obok kościoła wznosi się XI-wieczna dzwonnica, zbudowana także z ponownie użytych rzymskich cegieł, ze schodami wykutymi w grubości muru.
Weneriusz był pustelnikiem, który żył na przełomie VI i VII wieku na wyspie Tino w zatoce. By chronić jego szczątki przed saraceńskimi piratami, biskup Luni kazał je tu przenieść; w 860 roku przeniesiono je jeszcze dalej, do Reggio nell'Emilia.
Część relikwii wróciła do La Spezii w XX wieku i jest przechowywana w katedrze Chrystusa Króla. Święty Weneriusz jest patronem zatoki.
Miejsce jest bardzo stare. Wykopaliska z lat 80. odsłoniły ślady osady z epoki żelaza, z VI wieku przed naszą erą, a potem dużej osady rzymskiej. Resztki rzymskich murów wciąż widać w murach absyd.
Dzisiejszy kościół to ten odbudowany w 1084 roku przez panów z Vezzano na fundamentach starszej budowli. W 1148 roku papież Eugeniusz III uczynił go farą: stąd kierowano życiem religijnym całej doliny, aż po równinę, która wciąż nazywa się „della Pieve”.
Był tu poliptyk z Matką Bożą namalowany w 1476 roku przez Jacopa Spinolotta z La Spezii: jego środkowy panel znajduje się dziś w Muzeum Diecezjalnym w La Spezii.
Dwuspadowa fasada z piaskowca jest bardzo prosta: jeden łukowy portal, gotyckie biforium z kolumienką o liściastym kapitelu, a wyżej krzyż wycięty w kamieniu. Żaden z tych trzech elementów nie leży w jednej osi z pozostałymi.
W środku jest jedna nawa z dwiema kamiennymi absydami różnej wielkości, oświetlonymi wąskimi okienkami. Na ścianach zachowały się ślady dawnych fresków, a wyżej barokowe freski poświęcone świętemu Weneriuszowi.
Przez klapę w prezbiterium schodzi się do wykopalisk: rzymskiego muru i wczesnośredniowiecznego grobu. Obok kościoła wznosi się XI-wieczna dzwonnica, zbudowana także z ponownie użytych rzymskich cegieł, ze schodami wykutymi w grubości muru.
Weneriusz był pustelnikiem, który żył na przełomie VI i VII wieku na wyspie Tino w zatoce. By chronić jego szczątki przed saraceńskimi piratami, biskup Luni kazał je tu przenieść; w 860 roku przeniesiono je jeszcze dalej, do Reggio nell'Emilia.
Część relikwii wróciła do La Spezii w XX wieku i jest przechowywana w katedrze Chrystusa Króla. Święty Weneriusz jest patronem zatoki.
Miejsce jest bardzo stare. Wykopaliska z lat 80. odsłoniły ślady osady z epoki żelaza, z VI wieku przed naszą erą, a potem dużej osady rzymskiej. Resztki rzymskich murów wciąż widać w murach absyd.
Dzisiejszy kościół to ten odbudowany w 1084 roku przez panów z Vezzano na fundamentach starszej budowli. W 1148 roku papież Eugeniusz III uczynił go farą: stąd kierowano życiem religijnym całej doliny, aż po równinę, która wciąż nazywa się „della Pieve”.
Był tu poliptyk z Matką Bożą namalowany w 1476 roku przez Jacopa Spinolotta z La Spezii: jego środkowy panel znajduje się dziś w Muzeum Diecezjalnym w La Spezii.