Opis
Kościół Santo Stefano to dawna pieve na wzgórzu Marinasco, w północnej części La Spezii, z placem-tarasem z widokiem na miasto i zatokę. Jest jedną z pięciu starożytnych pieve nad Zatoką La Spezia i przechowuje kamienie jeszcze starszego budynku.
To także kościół odwrócony na lewą stronę. Pod koniec XVIII wieku grunt wzgórza był tak niestabilny, że aby go ocalić, rozebrano fasadę, w jej miejscu zbudowano absydę, a starą absydę zamieniono na wejście.
Jego terytorium sięgało daleko: okręg Marinasco dochodził do Cinque Terre, z Riomaggiore i Manarolą, a może także do Portovenere. Pierwsza pewna wzmianka pochodzi z 950 roku, z podpisem archiprezbitera z Marinasco.
Inna wzmianka, z 1094 roku, przypomina archiprezbitera Azone, który podpisał darowiznę dla klasztoru San Venerio del Tino. Mówi o dobrach przekazywanych „według prawa Longobardów”: znak, że to prawo wciąż przetrwało pod władzą Franków.
Obecny kościół, w formach gotycko-cysterskich, pochodzi z XIII wieku lub niewiele później. Zewnątrz zbudowano z kwadratowych bloków piaskowca z pobliskich wzgórz, a niebieskawe kamienie wapienne pierwszego budynku pochodzą z Monte Parodi.
Ma trzy nawy rozdzielone filarami, które obejmują cztery kolumny z piaskowca, z łukami romańskimi ukrytymi pod późnobarokową dekoracją z 1780 roku. W środkowych drzwiach, w dawnej absydzie, widać jeszcze pozostałości romańskie.
Boczne drzwi mają na nadprożu małą głowę oraz sylwetki baranka, lwa i jeszcze jednego zwierzęcia, trudnego do rozpoznania. Po prawej jest wmurowana głowica wydrążona w kształcie kropielnicy. Boczny portal ma brązowe skrzydła Pietra Ravecki z męczeństwem świętego Szczepana.
Aby utrzymać kościół, zbudowano wielki mur, który dał początek placowi, dziś tarasowi z widokiem na miasto i zatokę. W świetle zachodu, a potem wieczorem, z góry zapalają się światła.
Dzwonnica, z 1780 roku, służyła też do podparcia budynku. Dzięki żywym kolorom stała się punktem orientacyjnym dla żeglarzy z zatoki, którzy używali jej do sprawdzania kompasów.
Koniecznie zobacz
• Marmurową Madonnę, przypisywaną szkole Nina Pisano.
• Chrzcielnicę z 1463 roku.
• Kolorową dzwonnicę.
• Plac z widokiem na zatokę.
Czy wiesz, że…?
• Posąg Madonny ma metr wysokości: Dzieciątko trzyma w dłoni ptaszka.
• Nazwa Marinasco, według historyka Ubalda Formentiniego, nie ma nic wspólnego z morzem: pochodzi być może od toponimu z Galii.
To także kościół odwrócony na lewą stronę. Pod koniec XVIII wieku grunt wzgórza był tak niestabilny, że aby go ocalić, rozebrano fasadę, w jej miejscu zbudowano absydę, a starą absydę zamieniono na wejście.
Jego terytorium sięgało daleko: okręg Marinasco dochodził do Cinque Terre, z Riomaggiore i Manarolą, a może także do Portovenere. Pierwsza pewna wzmianka pochodzi z 950 roku, z podpisem archiprezbitera z Marinasco.
Inna wzmianka, z 1094 roku, przypomina archiprezbitera Azone, który podpisał darowiznę dla klasztoru San Venerio del Tino. Mówi o dobrach przekazywanych „według prawa Longobardów”: znak, że to prawo wciąż przetrwało pod władzą Franków.
Obecny kościół, w formach gotycko-cysterskich, pochodzi z XIII wieku lub niewiele później. Zewnątrz zbudowano z kwadratowych bloków piaskowca z pobliskich wzgórz, a niebieskawe kamienie wapienne pierwszego budynku pochodzą z Monte Parodi.
Ma trzy nawy rozdzielone filarami, które obejmują cztery kolumny z piaskowca, z łukami romańskimi ukrytymi pod późnobarokową dekoracją z 1780 roku. W środkowych drzwiach, w dawnej absydzie, widać jeszcze pozostałości romańskie.
Boczne drzwi mają na nadprożu małą głowę oraz sylwetki baranka, lwa i jeszcze jednego zwierzęcia, trudnego do rozpoznania. Po prawej jest wmurowana głowica wydrążona w kształcie kropielnicy. Boczny portal ma brązowe skrzydła Pietra Ravecki z męczeństwem świętego Szczepana.
Aby utrzymać kościół, zbudowano wielki mur, który dał początek placowi, dziś tarasowi z widokiem na miasto i zatokę. W świetle zachodu, a potem wieczorem, z góry zapalają się światła.
Dzwonnica, z 1780 roku, służyła też do podparcia budynku. Dzięki żywym kolorom stała się punktem orientacyjnym dla żeglarzy z zatoki, którzy używali jej do sprawdzania kompasów.
Koniecznie zobacz
• Marmurową Madonnę, przypisywaną szkole Nina Pisano.
• Chrzcielnicę z 1463 roku.
• Kolorową dzwonnicę.
• Plac z widokiem na zatokę.
Czy wiesz, że…?
• Posąg Madonny ma metr wysokości: Dzieciątko trzyma w dłoni ptaszka.
• Nazwa Marinasco, według historyka Ubalda Formentiniego, nie ma nic wspólnego z morzem: pochodzi być może od toponimu z Galii.