Opis
Piazza Giuseppe Verdi to centrum nowoczesnej La Spezia: bardziej szeroka aleja niż plac, wśród kamienic secesyjnych, déco i eklektycznych, z gmachem Poczty na końcu i kolorowymi łukami artysty Daniela Burena z przodu.
Najważniejszy jest Palazzo delle Poste, zaprojektowany przez Angiola Mazzoniego i otwarty w listopadzie 1933 roku. Ma kanciaste formy z licowanej cegły i trawertynu, podniesione szerokimi schodami, oraz potężną wieżę zegarową.
We wnętrzu wieży znajduje się mozaika futurystyczna, około 200 metrów kwadratowych kostek pokrywających ściany. Wykonali ją w 1933 roku Fillia i Prampolini na temat komunikacji: lądowej, morskiej, telegraficznej, telefonicznej i powietrznej.
Sale wewnątrz zdobią bogate kolorowe marmury, od Portoro z Palmarii po Rosso di Verona. Mazzoni zaprojektował też meble i lampy ze szkła z Murano. Obok schody Fillii prowadzą w stronę via XX Settembre, a u ich stóp stoi fontanna futurystyczna z marmuru, cegły i niebieskiej ceramiki, odnowiona w 2022 roku.
Warto też obejrzeć Grattacielo z 1927 roku, dzieło Ermenegilda Panconiego. Ma posągi na szczycie dachu i dekoracje w najmniej oczekiwanych miejscach: kraby, łańcuchy, lwy i wielkie twarze wystające z gzymsu, jak potwory z katedr gotyckich.
Nieco dalej za Palazzo degli Studi, wyżej, stoi secesyjna Villa Marmori, zbudowana w 1923 roku przez Franca Olivę. Ma witraże i od 1984 roku jest siedzibą konserwatorium. Ze środka placu widać też Casa Bertagna z 1933 roku, która dzięki pionowym liniom wygląda jak wieża.
Palazzo degli Studi, otwarty w 1923 roku w obecności Wiktora Emanuela III, mieści dwie szkoły. Palazzo Giachino z 1912 roku, z oknami biforiami i ostrymi łukami, nawiązuje do architektury romańsko-gotyckiej środkowych Włoch.
Do około 1928 roku plac zamykał teatr, Politeama Duca di Genova, i stare domy dzielnicy Torretto. Zburzono je w wielkim planie, który zmienił oblicze miasta.
Przez dziesięciolecia środkiem biegł rząd pinii nadmorskich. W 2015 roku usunięto je na potrzeby projektu Daniela Burena, który przeprojektował plac swoimi kolorowymi łukami; otwarto go 30 grudnia 2016 roku.
Najważniejszy jest Palazzo delle Poste, zaprojektowany przez Angiola Mazzoniego i otwarty w listopadzie 1933 roku. Ma kanciaste formy z licowanej cegły i trawertynu, podniesione szerokimi schodami, oraz potężną wieżę zegarową.
We wnętrzu wieży znajduje się mozaika futurystyczna, około 200 metrów kwadratowych kostek pokrywających ściany. Wykonali ją w 1933 roku Fillia i Prampolini na temat komunikacji: lądowej, morskiej, telegraficznej, telefonicznej i powietrznej.
Sale wewnątrz zdobią bogate kolorowe marmury, od Portoro z Palmarii po Rosso di Verona. Mazzoni zaprojektował też meble i lampy ze szkła z Murano. Obok schody Fillii prowadzą w stronę via XX Settembre, a u ich stóp stoi fontanna futurystyczna z marmuru, cegły i niebieskiej ceramiki, odnowiona w 2022 roku.
Warto też obejrzeć Grattacielo z 1927 roku, dzieło Ermenegilda Panconiego. Ma posągi na szczycie dachu i dekoracje w najmniej oczekiwanych miejscach: kraby, łańcuchy, lwy i wielkie twarze wystające z gzymsu, jak potwory z katedr gotyckich.
Nieco dalej za Palazzo degli Studi, wyżej, stoi secesyjna Villa Marmori, zbudowana w 1923 roku przez Franca Olivę. Ma witraże i od 1984 roku jest siedzibą konserwatorium. Ze środka placu widać też Casa Bertagna z 1933 roku, która dzięki pionowym liniom wygląda jak wieża.
Palazzo degli Studi, otwarty w 1923 roku w obecności Wiktora Emanuela III, mieści dwie szkoły. Palazzo Giachino z 1912 roku, z oknami biforiami i ostrymi łukami, nawiązuje do architektury romańsko-gotyckiej środkowych Włoch.
Do około 1928 roku plac zamykał teatr, Politeama Duca di Genova, i stare domy dzielnicy Torretto. Zburzono je w wielkim planie, który zmienił oblicze miasta.
Przez dziesięciolecia środkiem biegł rząd pinii nadmorskich. W 2015 roku usunięto je na potrzeby projektu Daniela Burena, który przeprojektował plac swoimi kolorowymi łukami; otwarto go 30 grudnia 2016 roku.