Opis
Sanktuarium Madonna dell'Olmo to neoklasycystyczny kościół na wysokości 280 metrów nad zatoką La Spezia, na stokach Monte Santa Croce, nad wsią Fabiano. Co roku w maju wędruje tu pielgrzymka.
Sercem sanktuarium jest niewielki obraz na łupku, Madonna z Dzieciątkiem, przechowywany na barokowym ołtarzu głównym. Ma wymiary 63 na 47 centymetrów i właśnie z niego zrodził się cały kult.
Przedstawia Madonnę z Dzieciątkiem na ręku, po prawej świętego Józefa, a po lewej świętego, którego przez wieki brano za świętego Jana albo świętego Antoniego z Padwy. Niedawno rozpoznano w nim świętego Mikołaja z Tolentino, po gwieździe na piersi i lilii.
Sam budynek jest powściągliwy. Ma fasadę podzieloną pilastrami, z trójkątnym frontonem, a nad nią ośmioboczną kopułę. Wnętrze tworzy jedna nawa. Na portalu tablica przypomina, że budowla przybrała ostateczny kształt w 1849 roku, dzięki pobożności ubogich miejscowych rolników.
Historia zaczyna się około 1640 roku. Obraz namalowano na płycie łupkowej umieszczonej w murze z suchego kamienia przy drodze między Fabiano a Biassą, a przechodnie zatrzymywali się tam na modlitwę. Nie wiadomo ani kto go namalował, ani kiedy.
Kult rósł tak szybko, że w 1659 roku biskup Sarzany kazał zamknąć obraz deskami. Napisano na nich, że nikt nie ma ich zdejmować pod groźbą ekskomuniki.
W tym samym roku mieszkańcy zobowiązali się aktem notarialnym do wzniesienia dla obrazu kościoła, który poświęcono w 1667 roku. Był mały, a przez ponad sto lat pielgrzymów przybywało, aż w końcu przestał wystarczać.
W 1838 roku ojcowie rodzin jednogłośnie postanowili zbudować większy, także w podziękowaniu Madonnie po zarazie z 1817 roku. Zrobili wszystko sami: najzamożniejsi wpłacali co miesiąc 80 centesimi, inni 40 albo 20.
Każda rodzina pracowała za darmo jeden dzień w miesiącu, a w niedzielę dowoziła materiały. Prace ruszyły w 1839 roku, a sanktuarium poświęcono w Poniedziałek Wielkanocny 1844 roku.
Nazwa pochodzi od wielkiego wiązu, który rósł na placu przed kościołem. Wcześniej obraz nazywano Madonną z Góry albo Madonną ze Stoku. W 1963 roku złote ofiary wiernych przetopiono na cztery korony, dwie dla obrazu i dwie dla figur.
Święto przypada w drugą niedzielę maja. W przeddzień wielka drewniana grupa figur, odtwarzająca postaci z obrazu, jest niesiona w procesji z kościoła w Fabiano Alto do sanktuarium, a w następną niedzielę wraca na swoje miejsce.
Sercem sanktuarium jest niewielki obraz na łupku, Madonna z Dzieciątkiem, przechowywany na barokowym ołtarzu głównym. Ma wymiary 63 na 47 centymetrów i właśnie z niego zrodził się cały kult.
Przedstawia Madonnę z Dzieciątkiem na ręku, po prawej świętego Józefa, a po lewej świętego, którego przez wieki brano za świętego Jana albo świętego Antoniego z Padwy. Niedawno rozpoznano w nim świętego Mikołaja z Tolentino, po gwieździe na piersi i lilii.
Sam budynek jest powściągliwy. Ma fasadę podzieloną pilastrami, z trójkątnym frontonem, a nad nią ośmioboczną kopułę. Wnętrze tworzy jedna nawa. Na portalu tablica przypomina, że budowla przybrała ostateczny kształt w 1849 roku, dzięki pobożności ubogich miejscowych rolników.
Historia zaczyna się około 1640 roku. Obraz namalowano na płycie łupkowej umieszczonej w murze z suchego kamienia przy drodze między Fabiano a Biassą, a przechodnie zatrzymywali się tam na modlitwę. Nie wiadomo ani kto go namalował, ani kiedy.
Kult rósł tak szybko, że w 1659 roku biskup Sarzany kazał zamknąć obraz deskami. Napisano na nich, że nikt nie ma ich zdejmować pod groźbą ekskomuniki.
W tym samym roku mieszkańcy zobowiązali się aktem notarialnym do wzniesienia dla obrazu kościoła, który poświęcono w 1667 roku. Był mały, a przez ponad sto lat pielgrzymów przybywało, aż w końcu przestał wystarczać.
W 1838 roku ojcowie rodzin jednogłośnie postanowili zbudować większy, także w podziękowaniu Madonnie po zarazie z 1817 roku. Zrobili wszystko sami: najzamożniejsi wpłacali co miesiąc 80 centesimi, inni 40 albo 20.
Każda rodzina pracowała za darmo jeden dzień w miesiącu, a w niedzielę dowoziła materiały. Prace ruszyły w 1839 roku, a sanktuarium poświęcono w Poniedziałek Wielkanocny 1844 roku.
Nazwa pochodzi od wielkiego wiązu, który rósł na placu przed kościołem. Wcześniej obraz nazywano Madonną z Góry albo Madonną ze Stoku. W 1963 roku złote ofiary wiernych przetopiono na cztery korony, dwie dla obrazu i dwie dla figur.
Święto przypada w drugą niedzielę maja. W przeddzień wielka drewniana grupa figur, odtwarzająca postaci z obrazu, jest niesiona w procesji z kościoła w Fabiano Alto do sanktuarium, a w następną niedzielę wraca na swoje miejsce.